Stephen King (Carrie)

Carrie White jest szkolnym popychadłem, nie ma przyjaciół, jej wygląd zewnętrzny do atrakcyjnych z pewnością nie należy oraz boryka się z opinią jaka krąży po miasteczku odnośnie jej matki - przesadnej fanatyczki religijnej. Wszystko ma się zmienić, kiedy przystojny, popularny chłopak zaprasza ją na bal szkolny. Niestety, podczas imprezy dochodzi do tragedii, bowiem nikt nie wiedział, że Carrie posiadła telekinetyczne zdolności i ma już dość bycia pośmiewiskiem i wieczną ofiarą...

"Carrie" jest debiutancką powieścią Stephena Kinga, napisaną w dość nietypowy sposób. Zwykła proza miesza się tutaj z artykułami prasowymi, wywiadami z ludźmi oraz ustępami naukowymi. W ten sposób King zręcznie nakreślił fabułę, która wzbudza u czytelnika poczucie, że ma przed sobą zapis z autentycznych wydarzeń. Choć styl pisarski Kinga w tym konkretnym wypadku wydaje się być nieco niedojrzały (w końcu w tamtym okresie dopiero wyrabiał sobie swój własny sposób pisania) to z drugiej strony porusza ważny problem natury społecznej oraz posiada prosty, dający do myślenia przekaz, który każdego czytelnika powinien czegoś nauczyć. Mnie nauczył, a wiem, co mówię, ponieważ wydarzenia opisane w książce w dziwny sposób kojarzą mi się z moim szkolnym życiem - tyle, że ja wówczas stałam po tej drugiej, gorszej stronie, stronie okrutnych prześladowców niewinnych osób. Na szczęście w porę się opamiętałam i skłamałabym, gdybym twierdziła, że ta książka znacznie się do tego nie przyczyniła. Ale dość o mnie, porozmawiajmy o Carrie.

Czytając tę powieść miałam nieodparte uczucie, że King próbuje wzbudzić u mnie współczucie dla Carrie White. Dokładnie opisując krzywdę jaka działa się dziewczynie zarówno w jej własnym domu, gdzie matka fanatyczka religijna bez przerwy wbijała jej do głowy, że czeka na nią piekło, jeśli nie będzie się modlić i tym podobne bzdury, jak i w szkole, gdzie stanowiła ciągły obiekt okrutnych żartów innych uczniów, Stephen King próbował usprawiedliwić późniejsze zachowanie dziewczyny, próbował odkupić jej grzechy i zwrócić czytelnika na jej stronę. I w moim przypadku mu się to udało, dopingowałam Carrie, chciałam żeby jej oprawcy zostali ukarani. Ciekawy paradoks, zważywszy na fakt, że przez jakiś czas ja też byłam podobnym oprawcą względem innych w czasach szkolnych. "Carrie" jest opowieścią przede wszystkim o piekle na ziemi, a tym piekłem jest nic innego, jak liceum - pełne niebezpieczeństw siedlisko węży. King udowadnia nam, że wszystko to doskonale rozumie i nie pochwala tego, a co więcej daje nam podstawy by sądzić, że sam był przynajmniej świadkiem niejednego niepokojącego incydentu na korytarzach szkolnych. Zresztą kto nie był?

Bardzo wciągnęła mnie ta powieść i chyba nie będzie przesadą, jeśli powiem, że odrobinę zmieniła moje życie, moje spojrzenie na pewne sprawy. Cieszę się, że po raz pierwszy sięgnęłam po nią w gimnazjum, w którym moje zachowanie pozostawiało wiele do życzenia, a po jej przeczytaniu miałam jeszcze okazję coś zmienić. Może takie gadanie nikogo nie przekonuje, w końcu wiele osób uważa, że żadna powieść czy film nie jest w stanie zmienić niczyjego życia, ale ja tam wiem swoje. Jestem wdzięczna Stephenowi Kingowi za tę powieść i nieustannie polecam ją przede wszystkim polskim gimnazjalistom, gdyż w moim mniemaniu przede wszystkim oni mogą się z niej wiele nauczyć. Prosty styl, jasne przesłanie plus parę mrożących krew w żyłach kawałków stały się przepustkami dla tego autora do wielkiego świata literatury grozy oraz otworzyły mu drzwi do serc czytelników na całym świecie. W 1976 roku Brian De Palma zekranizował powieść, a jego film obecnie należy do kultowych pozycji w kinie grozy, i słusznie. W 1999 roku ukazał się mniej udany sequel, a w 2002 roku znakomity remake.

by Buffy1977.