Stephen King (Ręka Mistrza)   #1

Edgar Freemantle po przebytym wypadku, na skutek którego stracił rękę postanawia odpocząć wyjeżdżając na piekną, spokojną wyspę Duma Key. Zajmując jeden z domków dla gości powraca do swojego młodzieńczego hobby, jakim jest malowanie. Tyle, że Edgar szczególnie upodobał sobie malowanie tą ręką, której nie ma, a jego obrazy zaczynają żyć własnym życiem...

Po ckliwej "Historii Lisey" i mało ambitnej "Komórce" Stephen King napisał książkę utrzymaną w stylu swoich pierwszych (moim zdaniem najlepszych) powieści. "Ręka mistrza" jest klasyczną opowieścią o zjawiskach nadprzyrodzonych, której najmocniejszą stroną jest ten osobliwy kingowski klimat i aura tajemnicy utrzymujące się przez wszystkie karty książki. Tym razem głównym bohaterem nie jest pisarz lecz artysta, który przechodzi rekonwalescencję po wypadku na wyspie Duma Key. Poznaje tam właścicielkę wyspy - kobietę w podeszłym wieku chorującą na Alzheimera oraz mężczyznę, który się nią opiekuje - byłego prawnika, którego dręczą niemiłe wspomnienia z przeszłości. Ta trójka wraz z młodym chłopakiem, który pomaga Edgarowi zadomowić się w nowym miejscu od razu się zaprzyjaźnia i to oni będą musieli stawić czoło złym mocom szalejącym na wyspie.

"Ręka mistrza" przeznaczona jest przede wszystkim dla tych osób, którzy gustują w długich wprowadzeniach Kinga we właściwą akcję. Początkowo mamy do czynienia bardziej z powieścią obyczajową aniżeli horrorem - poznajemy naszych bohaterów oraz wyspę, na której osiedli, poznajemy ich nieszczęśliwą przeszłość, a przez to od razu się w nich zakochujemy. Właśnie na tym polega mój główny problem, jeśli chodzi o obcowanie z książkami tego autora. Podczas, gdy inni narzekają, że pisze on zbyt obszerne tomy, ja chciałabym coś dwa razy grubszego, ponieważ tak bardzo przywiązuję się do jego bohaterów, że ciężko mi tak po prostu się z nimi rozstać. W przypadku "Ręki mistrza" było podobnie. Kiedy skończyłam czytać tę powieść bardzo żałowałam, że to już koniec.

Stephen King nie byłby sobą, gdyby nie pobawił się trochę uczuciami swoich czytelników. Tak więc i w tym przypadku znajdzie się miejsce na łzy (tak, tak ja też płakałam), śmiech i najczystszą grozę. Jeśli ktoś zaczyna swoją przygodę z Kingiem to może śmiało sięgnąć po tę pozycję, gdyż stanowi ona podsumowanie całego geniuszu tego autora - tą powieścią udowadnia, że jeszcze się nie wypalił, a wręcz przeciwnie, że dopiero zaczyna naprawdę straszyć. Niczym w "Lśnieniu" King powoli prowadzi czytelnika za rękę wprost w największy koszmar, jaki tylko może sobie wyśnić i zupełnie nie obchodzi go to, że po skończonej lekturze pozostanie w nas tylko wszechogarniająca groza z domieszką odrobiny nostalgii i smutku. Chcecie dojrzałej powieści, która traktuje nie tylko o duchach, ale również zwykłych życiowych problemach, z którymi zmaga się niejedna osoba? Sięgnijcie po "Rękę mistrza", a na pewno nie pożałujecie. Jeśli ktoś dojrzał do poważnej literatury Kinga jest to powieść w sam raz dla niego. Akcja książki, choć początkowo pozornie nic interesującego się w niej nie dzieje jest skonstruowana w taki sposób, żeby powoli, acz systematycznie wciągać czytelnika w życie naszych bohaterów. W końcu dojdziemy do takiego momentu, w którym ciężko będzie nam odłożyć tę pozycję na bok i zrobić przerwę chociażby na sen. Ciągle będzie nam mało, będziemy chcieli wiedzieć, jak to wszystko się skończy. A zakończenie niejednego czytelnika wprawi w wielkie osłupienie - pozostawi go z mieszanymi uczuciami, nie pozwalając o sobie zapomnieć przez długi czas.

Jeśli ktoś zdecydowałby się na ekranizację tej książki byłabym niezmiernie szczęśliwa, gdyż swoją konstrukcją fabularną stanowi materiał na niezmiernie przerażający horror. "Ręka mistrza" jest literaturą kompletną dla każdego wielbiciela nie tylko opowieści grozy, ale zwykłych obyczajowych historii z tajemnicą w tle.

by Buffy1977.