Stephen King (Gra Geralda)

Państwo Burlingame spędzają jesienny weekend w domku letniskowym nad jeziorem Kashwakamak. Głowa rodziny, Gerald, postanawia wykorzystać wolny czas na swojej ulubionej grze erotycznej z żoną Jessie. Nie przejmując się brakiem entuzjazmu kobiety, do owego pomysłu przykuwa ją kajdankami do łóżka i pomimo jej protestów jest zdeterminowany aby kochać się z nią. Jessie wpada w szał i zadaje mu cios w pierś, co wywołuje lawinę przyszłych koszmarnych wydarzeń. Gerald dostaje ataku serca i pada martwy na podłogę, a jego żona zostaje sama w domku na odludziu, przykuta solidnymi kajdankami do łóżka, bez szans na jakikolwiek ratunek.

"Kiedy ze wstrząsającą nagłością walą się w gruzy wszystkie ustalone struktury czyjegoś życia, należy znaleźć coś, czego można się trzymać, coś racjonalnego, a zarazem przewidywalnego. [...] Bo jeśli nie znajdzie się niczego, czego można się trzymać, co jest przynajmniej trochę racjonalne, obce elementy nowego porządku świata doprowadzą człowieka do szaleństwa."

Zapoznając się z opisem tej książki nie mogłam jej nie zakupić. Moja ciekawość nie była niczym dziwnym, w końcu każdy zastanawiałby się, co też może się dziać przez paręset stron lektury, podczas gdy jedyna jej bohaterka przez cały czas jest przykuta do łóżka. Bez wątpienia Stephen King wykazał się w tym aspekcie rozległą wyobraźnią - w końcu ilu autorów byłoby w stanie wymyślić, coś tak oryginalnego, a równocześnie jakże realistycznego? Wydawcy reklamowali "Grę Geralda", jako wnikliwe studium kobiecej psychiki, jedną z najlepszych książek feministycznych, jakie napisano - ciekawe, zważywszy na fakt, że napisał ją mężczyzna... Myślę, że nie ma w tych stwierdzeniach, ani odrobiny przesady. Przykuta do łóżka Jessie nieustannie prowadzi wewnętrzny dialog z głosami, które słyszy w głowie, a które są odbiciem jej samej. Z owych konwersacji czytelnik dowiaduje się, jak wyglądało traumatyczne dzieciństwo Jessie, lata młodzieńcze oraz okres dorosłości. Sporo nawiązań do "Dolores Claiborne" jasno daje nam do zrozumienia, jaki też będzie główny wątek powieści. Otóż, dla Jessie jej niezwykłe więzienie na łóżku w domku letniskowym paradoksalnie przyczynia się do wyrwania się z pętów przeszłości. Kobieta ma mnóstwo czasu, aby zmierzyć się ze swoimi wspomnieniami z dzieciństwa, aby zrozumieć, że podczas zaćmienia Słońca jej ojciec zrobił coś, co bezpośrednio rzutowało na jej dalsze życie i wreszcie po tylu latach pogodzić się z tym. Podświadoma nienawiść Jessie do płci męskiej jest tutaj, aż nadto wyraziście nakreślona, dlatego między innymi "Grę Geralda" określono mianem powieści feministycznej.

"Głos ten twierdził, że w mroku świat się zmienia. W mroku, a zwłaszcza w samotności. Pękają wówczas zamki klatki, w której mieszka wyobraźnia, i wszystko może się wyrwać na wolność - absolutnie wszystko."

Wydarzenia, które rozgrywają się w domku letniskowym, podczas gdy Jessie leży przykuta do łóżka są już pełnokrwistym horrorem. Bezpański pies, którego ciężkie życie King również nam odrobinę przybliża wchodzi do środka w poszukiwaniu pożywienia i znajduje Geralda... To, co robi na oczach spanikowanej kobiety, nie mogącej go powstrzymać oczywiście zniesmaczy niejednego czytelnika, ale równocześnie nie pozwoli mu na nienawiść względem zwierzęcia - King nie pozwala nam na takie jednoznaczne uczucia, zapoznając nas z piekłem, jakie przeżył pies. W domku pojawia się również dziwny mroczny gość, który prezentuje jej zawartość swojego wiklinowego koszyka, wypełnionego biżuterią oraz kośćmi ludzkimi. W tym momencie King osiąga wyżyny w budowaniu klimatu grozy, dając czytelnikowi jasno do zrozumienia, że Jessie spotkała upiora rodem z najgorszych koszmarów. Walka Jessie o zdobycie szklanki wody jest nadzwyczaj spektakularna, ale blednie przy tym, co kobieta decyduje się zrobić, aby w końcu wyrwać się ze swojego więzienia. Szkoda tylko, że czytelnik od początku będzie wiedział, że Jessie zrobi właśnie to. W końcu, istnieją dwa sprawdzone sposoby, aby uwolnić się z kajdanek, a jak to u Kinga bywa kobieta wybierze oczywiście ten bardziej krwawy.

"Szaleństwo przyniosłoby ulgę, lecz nie chciało nadejść. Sen również. Śmierć mogłaby się okazać jeszcze lepsza, podobnie jak ciemność."

Zakończenie jest najsłabszą częścią powieści. Podczas gdy King tak idealnie wczuł się w rozpaczliwą sytuację zniewolonej kobiety, kreśląc nam z niebywałą dokładnością jej procesy myślowe oraz przez cały czas dbając o sugestywny klimat beznadziejności - w końcu większość prób Jessie, aby się uwolnić nieodmiennie kończy się fiaskiem - w finale autor psuje najmocniejszy akcent powieści. Mroczna istota, z którą nasza bohaterka spotkała się w domku letniskowym traci cały swój urok tajemniczości, przestaje być nadnaturalnym, przerażającym stworem. UWAGA SPOILER Zrobienie z nocnego gościa Jessie zwykłego dewianta na kształt Eda Geina nie jest zbyt przekonujące, można nawet rzec, że owy wątek autor naciągnął do granic możliwości. A można było zostawić jego postać w spokoju, pozostawiając czytelnika z masą wątpliwości po skończonej lekturze - z pewnością taki zabieg prezentowałby się o wiele bardziej intrygująco, aniżeli to, co wykreował nam autor KONIEC SPOILERA.

Choć "Gra Geralda" posiada kilka słabszych, nudniejszych momentów to i tak myślę, że jest to lektura, z którą każda kobieta powinna jak najszybciej się zapoznać. Mówię kobieta, ponieważ jestem przekonana, że mężczyźni nie będą w stanie całkowicie zrozumieć procesów myślowych Jessie, a nawet w pewnych momentach mogą poczuć do niej nieodpartą nienawiść. Jeśli lubicie mocno psychologiczne powieści to ta pozycja jest właśnie dla was.

by Buffy1977.