Stephen King (Misery)

Pisarz Paul Sheldon, ulega wypadkowi samochodowemu w trakcie zamieci śnieżnej. Życie ratuje mu była pielęgniarka Annie Wilkes - zabiera mężczyznę do swojego domu i opatruje mu rany. Przy okazji wyznaje Sheldonowi, że jest jego wielką fanką. Wkrótce pisarz odkrywa, że kobieta nie ma najmniejszego zamiaru puścić go wolno...

Któż nie zna tej historii? Jeśli ktoś jakimś cudem przegapił książkę to na pewno sięgnął po kultowy już film Roba Reinera z oscarową rolą Kathy Bates. Bohaterami powieści są w gruncie rzeczy tylko dwie osoby. Paul Sheldon to autor przede wszystkim bestselerowych romansów opowiadających o Misery Chastain. Mężczyzna mając już serdecznie dosyć tej mdłej sagi postanawia uśmiercić Misery i napisać coś innego. Oczywiście ten pomysł nie przypada do gustu największej wielbicielce Misery - Annie Wilkes, która zmusza Paula do wskrzeszenia jej ulubionej bohaterki. Portrety psychologiczne postaci tej powieści są niezwykle wyraźnie nakreślone. Czytelnik siłą rzeczy sympatyzuje z pokrzywdzonym Sheldonem, który znalazł się w rozpaczliwej sytuacji - przykuty do łóżka i wózka inwalidzkiego, za jedyne towarzystwo ma szaloną psychopatkę oraz postacie ze swoich powieści. Utożsamiając się z naszym głównym bohaterem odczuwamy nie tylko litość dla niego, ale również jego ból zarówno fizyczny jak i psychiczny. Swoją drogą czytelnik w tym konkretnym przypadku może solidaryzować się tylko i wyłącznie z Sheldonem, gdyż alternatywą dla niego jest Annie, której w żadnym wypadku nie da się lubić. Kobieta chora psychicznie, posiadająca osobowość skrajnie socjopatyczną, a co najważniejsze osoba znajdująca się w szponach niebezpiecznej obsesji - obsesji na punkcie Misery Chastain. Mimo swojej choroby Annie nie może liczyć na wsparcie lub chociażby zrozumienie czytelnika, gdyż zarówno jej wygląd jak i chaniebne czyny za bardzo go od niej odstręczają. W tym momencie Stephen King porusza często spotykaną przypadłość u czytelników książek, a mianowicie ich głęboką sympatię do ulubionych bohaterów powieści. Choć raczej nieczęsto przybiera ona formę obsesji, a już na pewno nie takiej, jaką widzimy u Annie Wilkes to chyba każdy z moli książkowych spotkał się z taką fikcyjną postacią, z którą mógł się całkowicie utożsamić i którą po dziś dzień darzy ogromnym sentymentem.

Kolejna interesująca kwestia poruszana przez Kinga w "Misery" to proces pisania książki. Między słowami autor dokładnie wyjaśnia nam na jakiej zasadzie działa ten fenomen i jak bardzo trzeba się natrudzić, żeby stworzyć coś, co będzie podobało się czytelnikom. Aby pomóc nam to lepiej zrozumieć King umieszcza w swojej powieści również fragmenty romansu Sheldona, które moim zdaniem nie wpływają korzystnie na akcję dzieła Kinga - ale bardzo możliwe, że w tym aspekcie jestem odosobniona, gdyż nie cierpię romansów (nawet w tak małych dawkach, więc chyba mogę przymknąć oko na ten fakt.

Zdecydowanie najmocniejszym aspektem "Misery" są tortury psychiczne i fizyczne w wykonaniu naszej szalonej pielęgniarki. Zyskując całkowitą władzę nad okaleczonym człowiekiem, pomagając sobie lekami (od których Sheldon szybko się uzależnia) Annie staje się dla niego kimś w rodzaju znienawidzonego boga. Pisarz bojąc się jej, czując do niej bezgraniczną nienawiść równocześnie nie ma zamiaru otwarcie się jej sprzeciwić, gdyż doskonale zdaje sobie sprawę, że jest od niej całkowicie zależny. A tymczasem Annie coraz bardziej go okalecza i z dnia na dzień coraz mocniej podporządkowuje sobie. Jednakże z drugiej strony Sheldon nie jest tak całkowicie bezbronny - pytanie tylko, czy odważy się skorzystać z okazji, aby wyrwać się z łap Annie?

"Misery" mimo ubogiej obsady jest powieścią niebywale porywającą. Czyta się ją przysłowiowym jednym tchem, a multum mrożącej krew w żyłach akcji skutecznie chroni nas od nudy. Poza tym na pewno każdemu przypadnie do gustu dogłębna charakterystyka postaci oraz przerażająca próbka tego, do czego zdolna jest chora kobieta, znajdująca się we władzy silnej obsesji.

by Buffy1977.