Stephen King (Lśnienie)

Jack Torrance wraz z żoną Wendy i małym synkiem Danny'm wprowadza się do starego hotelu na czas zimy, gdzie dostał posadę dozorcy. Obdarzony paranormalnymi zdolnościami chłopiec szybko odkrywa, że hotel jest nawiedzony przez siły, które bynajmniej nie są do nich przyjacielsko nastawione.

Niezwykle trudno jest recenzować tą powieść, gdyż za wielu uważana jest za jeden z najlepszych horrorów literackich wszechczasów, a na pewno za najbardziej przerażającą książkę Stephena Kinga. Nieważne jakimi komplementami zaczęłabym teraz szafować, nieważne ile razy powtarzałabym, że "Lśnienie" jest powieścią iście fenomenalną, w końcu wszyscy o tym wiedzą, więc myślę, że tę część recenzji mogę sobie odpuścić:)

"Świat to trudne miejsce. Jemu nie zależy. Choć nie żywi nienawiści do ciebie i do mnie, nie darzy nas też miłością. Dzieją się na nim rzeczy straszne, których nie można wytłumaczyć. [...] Świat cię nie kocha. [...] Pamiętaj jednak, żeby robić swoje. Takie masz zadanie na tym trudnym świecie, musisz podtrzymywać swoją miłość i robić swoje choćby nie wiem co."

"Lśnienie" powstało w okresie wczesnej twórczości Kinga, kiedy to pisał najlepsze powieści, które do dzisiaj są znane i z entuzjazmem "pochłaniane" przez czytelników. Tutaj nastrój grozy chwilami jest wręcz nieznośny, są takie momenty, kiedy czytelnik boi się przewrócić następną stronę, ponieważ doskonale zdaje sobie sprawę, że wówczas stanie twarzą w twarz z największym koszmarem. Przeczytałam wiele powieści Kinga, ale tylko "Lśnienie" osiąga apogeum klimatyczności, nigdzie indziej w przypadku twórczości tego pana nie uświadczymy czegoś takiego, choć nie twierdzę wcale, że inne jego powieści nie posiadają specyficznej atmosfery narastającej grozy - mówię tylko, że "Lśnienie" pod względem klimatu jest niezaprzeczalnym mistrzem świata.

Stephen King zadbał również o swoich bohaterów. Jacka Torranca, głowę rodziny, obdarzył iście mroczną przeszłością. Jest to człwiek, który zmagał się kiedyś z problemem alkoholizmu, który podczas zamroczenia pijackiego wyrządził krzywdę swojemu synkowi. Hotel Panorama ma mu pomóc w odzyskaniu własnego "ja". Jack jest przekonany, że zimowy pobyt w tym miejscu naprawi krzywdy, które niegdyś wyrządził sobie i swojej rodzinie. Jego żona Wendy wspiera go jak może, co wcale nie zmienia faktu, że gdzieś na dnie duszy nadal boi się swojego męża, w końcu doskonale zdaje sobie sprawę do czego ten jest zdolny. Ich synek Danny jest postacią zdecydowanie najciekawszą, odgrywa najważniejszą rolę w powieści. Obdarzony zdolnościami telepatycznymi, które jego niedawno poznany przyjaciel, kucharz hotelowy, nazywa lśnieniem. Danny posiada również moc, która pozwala mu widzieć zbrodnie popełnione niegdyś w hotelu oraz wyczuwać złe duchy wciąż po nim krążące.

Chyba najbardziej wyczuwalnym elementem powieści jest poczucie alienacji głównych bohaterów. Czytelnik podczas pierwszych stron książki ma okazję, żeby ich lepiej poznać, zaprzyjaźnić się z nimi, a co za tym idzie w miarę czytania bać się o ich los. Kiedy spada śnieg, wszystkie drogi do hotelu zostają odcięte, łączność ze światem zewnętrznym utracona, a rodzina Torranców jest zdana tylko na siebie w obliczu koszmaru, który skrywa się we wnętrzu Panoramy. W tym momencie King osiąga wyżyny swojego kunsztu pisarskiego - dokładnie obrazuje nam rzeczy, które nie pozwolą nam zasnąć. Straszy nam między innymi martwą kobietą z wanny, zwierzętami z żywopłotu oraz sekwencjami balu, który przed laty miał miejsce w hotelu. Wszystkie duchy zamieszkujące Panoramę (a jest ich mnóstwo) zwracają się przeciwko naszym bohaterom dążąc do zabicia ich. W szczególności upodobali sobie Danny'ego, którego paranormalne zdolności są hotelowi bardzo potrzebne. Po opadnięciu śniegu akcja "Lśnienia" diametralnie przyśpiesza, nie pozwalając czytelnikowi na chwilę wytchnienia. King całkowicie rezygnuje z subtelnych znaków obecności jakiś sił w hotelu, odkrywa wszystkie karty i dosłownie nam wszystko pokazuje, nie szczędząc mrożących krew w żyłach szczegółów. Jedyne, do czego mogłabym się przyczepić to zakończenie, które jakoś nie przypadło mi zbytnio do gustu. Miałam nadzieję na coś bardziej intrygującego, ale myślę, że biorąc pod uwagę całość powieści mogę to chyba autorowi wybaczyć.

Każdy wielbiciel twórczości Stephena Kinga doskonale zna tą powieść, więc chyba nie muszę jej zanadto reklamować. Myślę, że to idealna pozycja nawet dla antyfanów Mistrza oraz ludzi, którzy nigdy nie mieli do czynienia z jego książkami. Naprawdę warto poświęcić trochę czasu na zapoznanie się z tym niebywałym horrorem, ponieważ gwarantuję, że szybko się o nim nie zapomina, a nawet często do niego wraca. W 1980 roku Stanley Kubrick nakręcił adaptację tej książki, King nie będąc z niej zadowolonym w 1997 roku wraz z Mickiem Garrisem stworzył miniserial będący szczegółową ekranizacją powieści. Tym samym wielbiciele historii Torranców podzielili się na dwie grupy - jedni opowiadają się za wersją Kubricka, a inni Garrisa, ja należę do tej drugiej grupy.

by Buffy1977.