Alif I Ja Wędrówki Wśród Alfabetów

Pierwszy raz mam w ręku, książkę którą można czytać z obu stron. Mowa o tytule „Alif i A” autorstwa Tymka Skowrońskiego i Eduarda Popescu. Wędrówki wśród alfabetów, bo tak informuje nas podtytuł to propozycja dosłownie w dużym formacie z mnóstwem kolorowych ilustracji i różnorodnych czcionek. Ta książka zdecydowanie przykuwa uwagę. Kusi swoim wyglądem i intryguje treścią. Jednak po jej przeczytaniu mam ogromy problem dla jakiej grupy wiekowej ją zakwalifikować. Już wyjaśniam dlaczego.

Sama fabuła, oczywiście nie zdradzając szczegółów, jest tutaj dość prosta. Literki wyruszają w świat by się czegoś nauczyć. Tak samo dzieci, swoją edukację często rozpoczynają od pisania liter czy cyfr. Poznanie świata to długi i mozolny proces. Tak samo poznanie i nauczenie się alfabetu, nie było w dzieciństwie łatwe. Jednak tutaj nie chodzi już o uczenie się liter. Wkraczamy w głąb językowego świata. Poznajemy nowe języki, takie jak: jidysz ,hebrajski, chiński, łacina czy greka. Rodzaje pisma: symboliczne, obrazkowe, wyrazowe, sylabowe, alfabetyczne. Jego przykłady, bardzo trudne i nieznane nawet dorosłym, takie jak: dewanagari, laotańskie, tajskie, telugu, khmerskie i orija oraz alfabet Morse’a, Braille’a i wiele, wiele innych.

Ta książka to niewątpliwie ukryta lekcja tolerancji. Mowa tu o różnorodnym świecie, pełnym odmienności i zasad. Nawet najmniejsza grupa ludzi, posługująca się swoim językiem, szerzej nikomu nie znanym, jest dla świata ważna. Pełna ta książka przesłań i uniwersalnych prawd. Każdy człowiek jest dla świata ważny. Jak czytamy: „Na imprezie u Alifa tłum był gęsty i różnorodny, wszak rodzajów pisma jest na świecie wiele. A liter i znaków? Setki. Tysiące. Właściwie czy da się to w ogóle policzyć? Z niektórych korzystają miliardy ludzi, z innych tylko garstki.” T

a propozycja stawia pytania do rozmowy na linii rodzic, a dziecko lub nauczyciel, a dziecko. Jednak uważam, że to musi być dobrze wyedukowany rodzic lub nauczyciel. Ja sama się gubię tych wszystkich nomenklaturach, kaligrafii, geografii, historii. Można tą książkę czytać dla samej fabuły, jednak nie da się odseparować z niej tej treści , która ma uczyć fonetyki i fonologii. Zatem jest to propozycja do edukacji, a nie do zabawy. Choć te dwie płaszczyzny się tu nie wykluczają. Dla mnie trudno jest, je ze sobą przy jednym czytaniu pogodzić. Może warto by czytać po jednym rozdziale. Może warto podjąć z dzieckiem ćwiczenia dotyczące kaligrafii. Może po prostu czytać to starszakom w szóstej klasie albo i wyżej. Infantylna fabuła, a mądra treść nie stanowią dla mnie sukcesu tej książki.

Bardzo jestem rozchwiana w tej ocenie. Nie jest przecież to zła książka. Utrzymuje mój zachwyt opisany w pierwszym akapicie. Jednak czym dłużej o niej myślę, boję się jej użyć do pracy z dzieckiem, gdyż moja niewiedza może spłycić odbiór tej książki. Odważna to zatem propozycja. Z niepozornej historii wyrasta głęboka nauka. Uwspółcześniona na wskroś, nawiązująca do mainstremowych programów. Wątki programu: „Milionerzy”, telefonu do przyjaciela, czy określenie: domówka, zwracanie się do góru, zaklęcia, wróżenia, konkursy, królowe, strony internetowe i kamerki. Pomieszanie starego z nowym. Pomieszanie z poplątaniem. Mogło być inaczej i lepiej, ale czy się dziś da.

„Literki nie podróżują tak jak ludzie: nie potrzebują paszportu, bagażu ani prowiantu na drogę i mogą być w wielu miejscach równocześnie, byleby ktoś je zapisał na kartce, wydrukował, wyrył w kamieniu lub wyświetlił na ekranie.”- zostawiam Was z tym słowami, bo je chce zapamiętać z tej lektury. Byle by nie zapomnieć , nie odłożyć na cmentarzysko, nie niweczyć dorobku kulturowego. Póki mamy nasz język, mamy swoją tożsamość. Nie zapomnijmy o tym. Tego przesłania nie zapomnę. A treść? Czas pokaże. Proszę przeczytajcie, oceńcie sami i pomóżcie mi opowiedzieć się po którejś ze stron.