Upał

Jedyna książka autorki, na portalach przypisana do „literatura obyczajowa, romans”. Sam opis bardzo mnie zainteresował, mimo iż nie przepadam za romansami, postanowiłam spróbować. I nie żałuję. To druga książka wydawnictwa, którą przeczytałam - pierwsza to była totalna porażka, za to ta zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie mimo kilku literówek.

Ostatnio trochę czytałam o ZEA, ale bardziej o Dubaju niż Abu Dhabi czy innych emiratach. Tu główna bohaterka to tancerka brzucha - Polka, która przybrała imię sceniczne Amira, by było wygodniejsze. Ta pozycja niby jest krótka, ale nie można jej czytać szybko, bo powoduje wiele emocji, jednak przeważnie mało pozytywnych. Dlaczego? Jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, a takie książki na mnie wywierają spory wpływ.

Nie ma tu lukrowanej prozy, widzimy zderzenie świata zachodniego z arabskim - takim, jakie ono jest. Bardzo szybko autorka opisała nam różnice pomiędzy Dubajem i Abu Dhabi. Dwa emiraty, jednak sporo je dzieli. Poznajemy tutaj oba, chociaż Dubaj tylko trochę. Od razu może nadmienię, że bardzo ważne są tutaj przypisy - często pomagają nam zrozumieć to, co chciała wyrazić autorka.

Opisała też ważną rzecz - system Kafala - czyli współczesne niewolnictwo. Mamy tu podopiecznego i przybranego opiekuna. Opiekun ma całkowitą władzę nad podopiecznym, a wyrwać się z tego systemu nie jest łatwo. Zresztą wiele rzeczy, które tu są opisane, nie są nam obce - one pod innymi nazwami są obecne w Europie i nie mają nic wspólnego ze światem arabskim. Kto z nas nie słyszał o obozach pracy dla imigrantów czy handlu kobietami i dziećmi... Tutaj ma to trochę inną formę, bardziej kontrastuje z bogactwem miast, które poznają turyści. A te światy leżą zaraz obok siebie.

Obozy pracy - dosłownie - wręcz są przepełnione biedą i harującymi w pocie czoła imigrantami, którzy nie mają dostępu do wody, wystarczającej ilości jedzenia czy nawet zwykłego miejsca na odpoczynek. Do tego dodajmy klimat Emiratów. Przypomina plantacje z niewolnikami, prawda? A tuż obok w szklanych wieżowcach mieszkają bogacze, którzy czerpią korzyści z pracy tych uciśnionych. Policja nic nie robi, bo korupcja tu sięga zenitu, zawsze ktoś zna kogoś, a on jeszcze kogoś, kto może wiele. I tak to się kręci. Do tego dodajmy kobiety, które znaczą mniej niż najmarniejszy z mężczyzn.

Autorka bardzo dobrze nakreśliła ten świat, chociaż zdaję sobie sprawę, że trafiła na dość specyficzne osoby i zdarzenia - nie ma co demonizować wszystkich, a zwyrodnialcy, zboczeńcy oraz żądne pieniędzy i władzy osoby są wszędzie.

Bohaterką jest Oliwia, znana jako Amira, która jest w Abu Dhabi na trzymiesięcznym kontrakcie. Od razu zderza się z całkiem inną kulturą i zaczyna odczuwać, że jako niewierna kobieta znaczy bardzo mało. Przypadkowo poznaje Simone, a bardziej widzi jej ostatnie godziny życia - kobietę, która chce zapomnieć o byłym narzeczonym i wraz z koleżanką bawi się w hotelu, w którym występuje Oliwia. W tym samym dniu znika też Aya - młoda Japonka, żona lekarza medycyny estetycznej, którą uczyła tańca Oliwia. Dziewczyna przeczuwa, że stało się coś złego i próbuje ze wszystkich sił pomóc przyjaciółce.

Japonka jest modelką do eksperymentów męża, a naszą Oliwię Mattia (były narzeczony Simone) uświadamia, jak wygląda w praktyce medycyna estetyczna - jaki to wyścig szczurów i jak się często kończy. Jak widać, autorka zahaczyła o kolejny ciężki temat. Zresztą trudnych tematów tu jest naprawdę dużo - wspomnę tylko o kilku z nich.

Miyaki (Aya), tak jak Oliwia, zderzyła się tutaj z kulturą arabską, mamy więc zderzenie aż trzech: europejskiej, japońskiej i arabskiej. Ciężko czasem wypracować między nimi jakiś kompromis.

Postacie Marii i Olgi za to wprowadzają nam wątek ukraiński i w dodatku piramidy prostytucji - poznajemy dokładnie, jak dziewczyny ściągają kolejne i dlaczego. A nie jest to zwykła prostytucja. Bogaci mogą tu zapłacić i zrobić z dziewczynami wszystko - dosłownie. Gdy przesadzą, to ktoś posprząta, a tu biała kobieta znaczy tyle co nic, po prostu znika - tym bardziej, że nie mają prawa do pobytu czy pracy, bo nikt im papierów nie wyrabia. Są tutaj katowane, upadlane i muszą robić rzeczy wręcz obrzydliwe.

Bardzo smutne są też losy trzech animatorów hotelowych - wiadomo, tych „wycieczek” jachtem pochwalić nie można, ale to, jak się to kończy, ukazuje nam to, jak działa policja w Abu Dhabi i jak szybko można stracić to, na co się pracowało. Najsmutniejszy jest los Tariqua, którego życie nie oszczędzało, a jest ledwie nastolatkiem.

Sama akcja jest tutaj jednostajna, czyta się szybko, mamy ochotę poznać wszystkie wątki, bo trochę ich tu jest, część się nakłada, część nie. Bohaterowie są barwni, poznajemy różne kultury - warto zwrócić uwagę także na te postaci, które pojawiają się tylko na chwilę - mamy bardzo dobrze oddane ich opisy - nic za dużo, nic za mało.

Mimo iż jest to obyczajówka/romans, mamy tu sceny seksu - ale, o ile dobrze liczę, dwie i to tak bardzo ogólnie opisane między Oliwią i Samirem - menadżerem, który jest bardzo barwną postacią i niezłym manipulatorem. Fanki scen łóżkowych będą zawiedzione. Tu jest opisane tylko tyle, ile powinno, bo ma to wpływ na samą akcję. Tak samo zresztą „praca” dziewczyn z Ukrainy.

Bardzo mi się spodobał cytat: „Orientalny świat zbrodni i wyzysku” - oddaje idealnie przekaz samej książki. Chciałabym napisać, że mam nadzieję, iż autorka to mocno podkolorowała, ale niestety takie zboczenia i zwyrodnienia zdarzają się wszędzie... A sam koniec? Pozostawia nam pewien domysł, kto jest szefem zarabiającym na dziewczynach. Dopiero na samym końcu zaczęłam się domyślać, o kogo chodzi, bo obstawiałam inną osobę.

Podsumowując - jest to pozycja nie dla każdego. Tu każdy wątek jest przemyślany i nie pozostawia nas obojętnymi. Pokazuje nam mroczną stronę pięknych miejsc. Bardzo udana pozycja wydawnictwa, które prawie mnie do siebie zniechęciło poprzednią pozycją, którą czytałam.